O monstro da ría!

O mundo que vén (en modo neoliberal)

2011-11-17T23:09:00.000+01:00

Primeiro viñeron polos africanos; eu calei pois non era comunista.
Entón viñeron polos sudamericanos e asiáticos, e calei pois non era nin unha cousa nin o outro.
Logo viñeron polos gregos; calei pois eu non era grego.
Enton viñeron por min; ninguén falou pois xa non quedaba ninguén.

Remix dunha cita de Martin Niemoeller.

-------------------------------------------------------

A escravitude de Jean-Baptiste Debret / WIKIPEDIA

-------------------------------------------------------

Primero vinieron a buscar a los africanos, y yo no hablé porque no era africano.
Después vinieron por los sudamericanos y asiáticos, y yo no hablé porque no era lo uno ni lo otro.
Después vinieron por los griegos, y yo no hablé porque no era griego.
Después vinieron por mí (por mi país), y para ese momento ya no quedaba nadie que pudiera hablar por mí.

Remix de una cita de Martin Niemoeller.

-------------------------------------------------------

First they came for the africans
and I did not speak out
because I was not an african.
Then they came for the south americans and the asians
and I did not speak out
because I was not a south american or an asian.
Then they came for the greeks
and I did not speak out
because I was not a greek.
Then they came for me
and there was no one left
to speak out for me.

Remix for a Martin Niemoeller's quote

Cita co galego na Universidade da Coruña

2011-05-23T22:54:00.000+02:00

Este foi o relato, de autoría propia, co que participei no "Voces nas letras" deste ano 2011. trátase dun acto de lectura pública de textos en galego que ten lugar cada ano por estas datas na Universidade da Coruña.

Vouvos falar sobre a miña aldea, aínda que o que vos vou contar ben podería ser sobre cáseque calquera aldea de Galicia. Chámase Ledoño e alí moran algo máis de duascentas persoas. Hai moi poucos nenos. Cando eu tiña a idade deles lembro que eramos moitos máis. Pero o mesmo dicía a miña nai da miña xeración, xa que ela tamén medrou alí. ¿Haberá nenos cando os cativos de hoxe cheguen á miña idade?

O que si hai en Ledoño é xente maior. Así a ollo, creo que máis da metade da poboación ten máis de 50 anos. E case todos eles sempre teñen unha gran historia que contar. Persoalmente, sempre me marabillou escoitar algunha delas ao calor dunha lareira, porque aquí aínda hai ben delas.
Tamén hai leiras, con ferrados en que as medir, cancelas para as pechar, hortas para traballar, frutais para unha merenda sa, coellos que de cando en vez as veñen visitar, igual que as toupas (ou topias, como dicimos alí), escornabois cos que me metía medo a miña curmá cando eramos nenas.

Non poden faltar, tampouco, os alpendres, nos que podemos atopar dende coches modernos, ata carros de bois, apeiros de labranza (como sachos, galletas, fouciños ou gadañas) ou o leito dun fiel can de palleiro. Pero o can non é o único animal na zona. Tamén hai paxaros coma os paspallás, as aduriñas, os paporrubios, os xílgaros, as pegas, os corvos ou as curuxas, animais de monte, coma o raposo, o xabarín ou os coellos.

E precisamente, do monte podemos falar outro pouco, porque é parte notable da nosa aldea. Chamámoslle “O Picoto”. Non é moi grande, pero é o noso monte. Ata hai pouco pasaba por alí tren, o ferrocarril entre A Coruña e Santiago, arrodeando toda a pequena montaña, entre Uxes e Bregua.Tiña o seu encanto. Cando durmía na vella casa da miña avoa, tamén de Ledoño, gustábame espertar escoitando o “cha-ca-chá do tren”, como dicía unha canción desas dos tempos de antes.

Agora teño que contar que a casa da miña avoa tamén ten un encanto de seu, nunha contorna encantadora. Alí o verde brilla especialmente. A casa está situada moi preto do monte, xa en pleno desnivel, polo que sempre foi moi difícil traballar as terras, pero non imposible, claro, pois había que comer. Que remedio!, como diría a miña avoa. Pois ese desnivel fai posible unha das cousas que máis orgullo me producen: do monte baixa un pequeno río que cruza as terras da miña avoa e nun recuncho provoca unha fervenza moi xeitosa, que non é a do Iguazú, pero ténme namorada.

Xusto enfrente, está a antiga “casa do cura”. Agora xa non se usa, pero segue a ser propiedade da Igrexa. Creo que está como eran as casas de antes: coa súa lareira, a súa cociña de ferro, chan de madeira... Gustaríame entrar e vela, pero miña nai di que aquilo ten que ser unha selva amazónica.

Pero a pesar de todo o que vos estou contando, que parece bonito, e que o é, moito cambiou todo nos último quince anos, e cambiou a peor. Moito perdemos! A mediados dos noventa chegou, por fin, a autovía A-6, dende Madrid. Ata daquela, para chegar a Ledoño había que tomar unha estrada non moi ancha, dende Culleredo, polo medio do monte, e con máis curvas que eucaliptos había nas beiras. Chegados abaixo de todo, acababa a escuridade dos eucaliptos e abríase o verde do val que habitamos, nunha pequena recta de entrada á aldea.

Agora xa non hai nada diso, hai moito asfalto da autovía, a nova estrada ata Sogama, en Cerceda, e de case hoxe mesmo, a Terceira Rolda coruñesa. Pero iso non foi o que máis me entristeceu foi a brillante idea de construír un polígono á beira da miña casa. Seica era polo progreso, que ía xerar beneficios para as xentes do lugar, que crearían zonas verdes e parques como mínima compensación... Deso nin hai nin haberá nada. Eu, o que máis boto de menos é o cuco no mes de abril, o que endexamais volveu. Que sería del? De todo esto lembro que marchei para a universidade e ao voltar, non recoñecín a miña aldea. Triste, pero certo. Agora, nun anaco de monte, xa non había tal e no seu lugar había unha enorme esplanada de terra e eu non era quen de ubicar a miña casa dende a costa de baixada, chea de curvas, á que pouco tempo de vida lle quedaba. Iso de non recoñecer deixoume pegada. Nin o meu era meu!

Pero a min gústame seguir lembrando as andainas cos meus avós por eses lugares, moitos deles inexistentes hoxe, mentres eu facía preguntas, e eles sempre o sabían todo, cando os cans eran tan grandes amigos e cando cazar unha bolboreta era fazaña case imposible.

Os porqués do NON á Ampliación do Aeroporto de Alvedro

2010-02-02T14:08:00.000+01:00

Polémica de principio a hoxe - O aeroporto de Alvedro inaugurouse nos anos 60 – O proxecto inicial denominábao “aeródromo” - Voo 118 de Aviaco (accidente aéreo 1973) - Segundo o alcalde da Coruña, as obras comezarán en breve – En 2015, o tren de alta velocidade unirá A Coruña con Madrid en algo máis de dúas horas – Ryanair di NON á Coruña; a marcha de Easyjet - 46 vivendas, dúas empresas e unha escola son afectados directos; indirectos serán todos os que precisen insonorizacións – Motivos políticos, localismo – Crecemento da Coruña e área metropolitana – A ampliación sustentarase nun noiro de 35 metros de altura – Ao aeroporto, pouco crecemento na cidade pode atribuírselle e ningún se garante coa ampliación

O aeroporto de Alvedro inaugurouse o 25 de maio de 1963, tras a aprobación, de carácter urxente, polo Consejo de Ministros da España de Franco, do seu proxecto de construción, en 1953. Xa nesta última data o aeroporto compostelán de Labacolla levaba en funcionamento nada menos que case 20 anos. A súa existencia, dende a súa etapa máis embrionaria, nunca estivo exenta de polémica e oposición. Esta polémica e disputa foi engordando ao longo dos últimos anos, sobre todo co coñecido proxecto de ampliación de pista, que afecta gravemente ao entorno.

Pero comecemos polo principio. Nos anos 50 comezouse a saber que se construiría un aeródromo na zona da Coruña e/ou comarca. Debatíase a posibilidade de construílo nun lugar dos varios que se barallaban: o monte da Zapateira (co que A Coruña podería decidir sobre e para si mesma, no canto de ter que negociar continuamente con outro concello), a zona de Laracha, o alto de Alvedro ou unha zona preto de Mera, Oleiros (opción menos coñecida que as outras). A opción escollida finalmente, como todos sabemos, foi a de Alvedro, xa que está situado a escasos 10 quilómetros do centro da cidade da Coruña,bastante ben comunicado, na estrada a Santiago.

A creación do aeroporto en territorio de Culleredo supuxo un impacto, non só medioambiental, senón tamén social. O terreo escollido para acometer a obra non era o axeitado, dende un primeiro momento, por cuestións orográficas. O alto de Alvedro non era todo o longo necesario e houbo que encher o terreo que baixaba (Culleredo-Liñares) a golpe de terra e pelouros. O sitio de onde máis rendeu tirar esa materia prima foi o Monte Costa de Culleredo. Simplificando, o que se fixo foi cortar o curuto ou parte superior dun monte para tapar o burato que había xusto enfronte, a poucos centos de metros. Así tamén desapareceu un posible obstáculo para que algúns avións que arribaban deica a cabeceira sur aterraran doadamente. Dende o punto de vista social, moitas familias víronse obrigadas a marchar dos seus fogares e varios lugares perderon conexión entre eles (Culleredo, Alvedro, Liñares). A día de hoxe non é estraño ver voar un avión practicamente á mesma altura que os coches que circulan pola avenida de San Miguel de Culleredo

Ver mapa más grande.

A día de hoxe, o aeroporto coruñés non é o principal de Galicia, nin moito menos. Nos últimos anos vén movendo arredor dun millón de pasaxeiros ao ano, e sempre foi ascendendo en cantidade, agás nos dous últimos exercicios (anuais), nos que experimentou unha lixeira baixada. A variedade de destinos, compañías e prezos poden ser causas para que os viaxeiros prefiran o aeroporto da capital galega, por exemplo, ao da Coruña. Tamén, estar centricamente situado en Galicia, e con fácil acceso dende case todas as cidades, e o feito de ser o veterano dos aeroportos da terra, poden ter algo que ver.

Chegados a este punto, e co cambio de século, as autoridades políticas estimaron oportuno que o aeroporto de Alvedro aumentase a súa lonxitude de pista (hoxe uns 1.950 metros) até medio quilómetro máis (actualmente rebaixouse e proxéctase un aumento duns 400 metros, seguramente pola dificultade da obra). Só son 400 metros, que, perante case dous quilómetros de pista, que é o que poden supor? Aparentemente, os custes son máis negativos do que positivos. Continuemos.

Segundo o estudo de impacto ambiental publicado por Aena, a institución pública encargada de xestionar os aeroportos en España, eses 400 metros cun noiro ou talud de 35 metros levará consigo "consecuencias ambientales y sociales de elevada magnitud" no que recoñece como "un medio natural de elevada calidad ambiental y cultural". De onde se quitará esa terra necesaria (catro millóns de metros cúbicos)?. Vexámolo.

As obras ou a ampliación en si non serán o único problema do proxecto. A parte dos 200.000 metros cadrados que serán arrasados, moitos preguntaranse de onde se sacará a terra para tan faraónica obra. Pois parece ser, segundo Aena, que “as obras requerirán catro millóns de metros cúbicos de terras que se obterán dos montes Coto de Fontemaior, Costa -que aportou material para outras obras no aeroporto-, Runs, O Coto, San Miguel e O Picota -entendo que se trata de o que chaman Picoto-, todos nun radio de cinco quilómetros respecto ao aeroporto.

E iso non é todo, xa que o medio da zona tamén ficará gravemente tocado: a capela de San Cosme e a súa entorna, un legado dos nosos devanceiros, tanto cultural como natural vai quedar moito máis desprotexida e vulnerable, nos límites dos terreos dinamitados. E isto vai máis alén, o verde e fértil val de Veiga, rural, e habitado por unhas 4.000 persoas, será o posible seguinte afectado, xa que as súas xentes perderán sensiblemente o seu nivel de vida e benestar, e iso sen contar con que perderán o horizonte norte, tamén dinamitado. Altas posibilidades de sufrir tamén para o monte Xalo, o cume máis alto de toda a comarca das Mariñas dos Frades (ou simplemente comarca da Coruña, como lle chaman agora. Cando sucedeu este cambio de nome...?) símbolo de admiración para as súas xentes, e espazo ambiental e forestal único. Hai que protexer este reino do silencio de natureza, da contaminación acústica e ambiental. E non só iso, xa que a súa altura, tan preto do aeroporto, tampouco ha ser boa para as aeronaves que pretenden aterrar en Alvedro (precisamente, o aeroporto ampliaríase cara este lado). Xalo e aeroporto non se van levar ben.

Tamén Aena recoñece que o patrimonio afectado pagará altos prezos. Xa falamos da ermida de San Cosme, e a antiga Igrexa de Santo Estevo de Culleredo -protexida polo actual PXOM de Culleredo- padecerá, primeiro, o paso de camións e maquinaria pesada durante o período de tempo que duren as obras de ampliación da pista, e despois, que terá que ver a aterraxe de aeronaves -con todo o que iso supón- dende un primeiro plano. O pazo de Culleredo, pola súa banda, correrá con peor sorte e deberá ser demolido ou trasladado -quen correría con este alto custe?-. Sobre a Pedra Abaladoira e o sepulcro romano, di que deberá ser avaliado durante as obras, por “descoñecerse a súa localización exacta” -e pregúntome eu, que opcións existen para o caso de seren afectados? Saberemos algo de seren “tocados”?-.

Os impulsores e principais apoios da ampliación do aeroporto de Alvedro ou da Coruña son os dirixentes do concello da cidade, os seus habitantes (talvez por certo “seguidismo”, un termo que me acabo de inventar e que quero que signifique “estou de acordo con todo...” ou “que pensen outros por min...”). Os seus argumentos susténtanse en que o aeroporto supón un piar para o desenvolvemento da comarca, o de atraer o turismo á Coruña, ou simplemente parece unha premisa populista, das de toda a vida, onde construír e facer cousas grandes é o único que conta.

Estes argumentos son facilmente desmontables. O motor do desenvolvemento coruñés non é o aeroporto nin moito menos, nin sequera o é o turismo. Creo que os lectores e mais eu podemos chegar ao común, sen grandes esforzos, de que o que move realmente a cidade e a súa área metropolitana é o comercio, os polígonos industriais de Sabón, A Grela ou o Espírito Santo, ou algunha grande empresa como poderían ser, por exemplo, a multinacional Inditex, ou a refinaría de Repsol-YPF; talvez o Porto da Coruña, o principal de Europa en canto a desembarco de peixe, teña algo que dicir no eido económico.

O alcalde da Coruña, Javier Losada, énchese de orgullo, cada certo tempo, para anunciar “a bombo y platillo” que o aeroporto da Coruña medrará, e farao pronto. O negocio da política trata de vender, como no comercio, pero neste caso ideas, canto máis grandilocuentes, mellor. Iso é o mínimo que ten que saber facer calquera político. E iso é o que fai Losada: manter atordados aos seus votantes cun discurso que eu cualificaría de populista e incluso chauvinista.

Nesta liña, entran os conflitos, por exemplo, co concello de Oleiros, por unha hipotética nova ponte sobre a ría; ou a disputa dos lindes do concello coruñés co de Arteixo á altura da refinería de Repsol, entre Bens e Nostián. Á cidade da Coruña aparécelle agora a cuestión da “convivencia”. Os concellos limítrofes están demasiado preto, e todos buscan o seu ben, tal e como actuamos as persoas como individuos. Tamén é verdade, que as persoas individuais buscamos os pactos e as normas de convivencia en sociedade. Boa mostra disto é a eterna cuestión da entrada ou non da cidade no Consorcio As Mariñas, que agrupa a todos os concellos da área metropolitana. A Coruña pretendía integrarse, mais nas condicións de acceso aínda non hai acordo entre as partes [http://www.laopinioncoruna.es/metro/2010/01/14/seoane-cosas-coruna-integrara-consorcio/350020.html].[ http://www.cope.es/a-coruna/30-12-09--consorcio-mantiene-discrepancias-ayuntamiento-coruna-su-integracion-120918-2] O certo é que parece que estamos nun momento chave para sentar as bases da convivencia para o futuro entre as poboacións da comarca é que hai algúns persoeiros implicados no proceso que parecen non comprender o significado deste concepto.

Volvendo ao aeroporto, se a cidade non quería ter problemas de xurisdición á hora de tratar posibles obras ou outras cuestións semellantes en algo que considera seu, debería ter probado a opción de construílo no monte da Zapateira, dentro dos seus limites municipais. Así, xórdeme a cuestión: Non será que non querían para si o que si quixeron para Culleredo? E con esta mesma pregunta podería interpelar aos que defenden que o aeroporto NON foi construído por e para Francisco Franco, porque senón, din eles, estaría construído en terras de Oleiros e non en Alvedro.

Agora, con tres aeroportos en 150 quilómetros, todos reclamando fondos para si, os tres egoistamente, nin comen nin deixan comer; é dicir, lonxe de demostrarse que só un é necesario, os tres vense prexudicados, e prexudícanse mutuamente. O que tento dicir é que ningún dos tres será un gran aeroporto internacional mentres exista esta disputa, nin mentres non se delimiten unhas capacidades de cada un deles (falo de especialización como unha opción), como unha saída que puider ser viable e factible para os tres, agora que non se pode volver atrás, xa que, dende o principio, tería sido mellor planificar o “reparto aeroportuario” de outro xeito. Importa moito o servizo que se presta á poboación e atraer o turismo foráneo, pero tamén importa minimizar os gastos do estado, á fin e ao cabo somos nós quen pagamos os excesos, así que a efectividade ou rendibilidade fanse indispensables (como para todo o mundo, sexa persoa ou organización).

Para ir concluíndo, farei un recordatorio. As compañías aéreas teñen como principal motivación os cartos, e como empresas que son, traballan onde máis diñeiro gañan –recordemos o caso de Easyjet, que a pesar de ser moi rendible, na Coruña, abandonou Alvedro porque noutras rutas “gañaba máis”-. AENA cre que a obra de ampliación da pista levará consigo "consecuencias ambientais e y sociales de elevada magnitud" no que recoñece como "un medio natural de elevada calidad ambiental y cultural". O “pero” do aeroporto de Alvedro é un problema de nacemento, que lonxe de “curarse”, foi medrando no tempo: un aeroporto construído no medio das casas, nunha orografía non de todo favorable –e este conflito podía terse previsto-.

O aeroporto pode seguir operando como continúa facendo polo de agora. Non habería problema, porque non vexo que agora o haxa. Non se pode aludir á seguranza porque partimos da base que se non fora seguro non se permitiría a súa operatividade (e se así se fai, temos dereito a pedir todas as explicacións necesarias).

Como dixo don Manuel, cura de Culleredo, "No estamos contra el progreso. ¡Qué tontería!", e eu engado: que progreso sería ese que arruína o noso benestar e o dos nosos herdeiros sen darnos nada a cambio?

Que vai ser de Culleredo?

2010-01-27T17:04:00.001+01:00

A pasada fin de semana, José Blanco, ministro de Fomento, visitou A Coruña e a comarca. Entre outras cousas, prometeu que a ampliación do aeroporto de Alvedro licitaríase antes de verán. Semella un tema baladí, mais non se debe obviar. Antes de nada, ao señor ministro pasóuselle que aínda queda resolver as alegacións (case 10.000, e iso a pesar da falta de divulgación) ao estudo de impacto medioambiental. Este estudo de AENA di, textualmente, que o «impacto se ha considerado severo ya que, aunque la zona está compuesta mayoritariamente por tierras dedicadas al cultivo de maíz y hortalizas, las obras para la ejecución del proyecto suponen la expropiación de 46 viviendas unifamiliares, la fábrica de Grafoplas, una carpintería y un colegio de educación infantil», o que tamén inclúe o Pazo de Culleredo, a Pedra Abaladoira e o sepulcro romano. As enormes cantidades de terra necesarias para un recheo de medio km. de longo e 35 metros de altitude, sacaranse dos montes Coto de Fontemaior, Costa -que case non existe dende a construción da pista e Terceira Rolda-, Runs, O Coto, San Miguel e O Picota. O concello de Culleredo (62 km²) practicamente converterase nunha enorme chaira entre A Coruña e o monte Xalo. O clima e o medio ambiente veranse gravemente afectados na zona. Todo isto pagado do noso peto, o de todos, para máis “inri”. E isto non é unha película nin un mal soño. Están realmente tan seguros da necesidade desta crueldade contra a nosa terra?

http://fotos.laopinioncoruna.es/fotos/noticias/646x260/2009-03-13_IMG_2009-03-06_01.15.36__772327.jpg

http://www.facebook.com/pages/NO-a-la-ampliacion-del-Aeropuerto-de-Alvedro-ACoruna/82526709167?ref=ts

Claves para entender o Sáhara Occidental

2009-12-18T13:36:00.011+01:00

O Sáhara é unha antiga colonia de España - A única saída, pola normativa das Nacións Unidas, é a independencia do Sáhara Occidental - Estados Unidos xogou un importante papel ao apoiar a Marrocos na ocupación do Sáhara - Un muro de 2.000 km de longo divide o Sáhara en territorio marroquí e terras liberadas - En 2009, a Eurocámara expresou publicamente a súa preocupación polo estado dos Dereitos Humáns - Resolución 1495 da ONU - Tinduf (Arxelia) acolle a decenas de milleiros de refuxiados - A Liga Árabe, con Marrocos

Actualmente, e segundo a ONU, Sáhara Occidental "é un dos dezaseis territorios non autónomos baixo a supervisión do Comité de Descolonización das Nacións Unidas, coa fin de eliminar o colonialismo". A República Árabe Saharaui Democrática (RASD) está recoñecida pola Unión Africana e por outros 46 países no mundo -entre eles NON está Estados Unidos nin ningún estado membro da Unión Europea-. Por outra banda, 25 estados da Liga Árabe apoian as pretensións de Marrocos, aínda que ningún deles recoñece a anexión -como membros de Nacións Unidas-.

Un percorrido histórico rápido lévanos a 1884, á Conferencia de Berlín (coa que as potencias europeas resolveron repartirse África, colonialmente). Foi daquela cando España incorporou o Sáhara Occidental dentro das súas posesións. A mediados do século XX, coas descolonizacións, Marrocos indpendizouse e comezou a reclamar o Sáhara como parte dun "Gran Marrocos". Pouco despois, Mauritania, o veciño do sur, tamén puxo os seus ollos na, daquela, provincia española. En 1970, a primeira manifestación nacionalista en El Aaiún, liderada por Sidi Brahim Bassiri (Movimiento de Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro, 1968), acaba con 40 mortos e varios detidos. En 1973 nace o Frente Polisario (Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro), que comeza a loita armada contra a metrópole colonial. España prometía maior autonomía cun referendo para a primavera de 1975, mais Marrocos opúxose e a ONU mandou o caso ao Tribunal Internacional de Xustiza da Haia. En setembro de 1975, o tribunal fixo público o seu dictame, que onsideraba que o Sahara occidental, antes de 1884, non constituía "res nullius" -terra de ninguén-, senón que o habitaban poblacións que, aínda que nómadas, estaban social e politicamente organizadas. De Marrocos recoñecía a influencia sobre algunha tribo, mais non vía ningún vencello de soberanía.
Con este escenario, Hassan II, rei de Marrocos, organizou a chamada "Marcha Verde", coa intención de ocupar o Sáhara español, e en plena agonía de Franco. 350.000 civiles e 25.000 soldados alauís dirixironse á fronteira norte do Sáhara e militares españoles impediron a entrada con minas. Unha semana antes da morte de Franco, e coa presión dos feitos, España, Marrocos e Mauritania asinaron os Acordos de Madrid.

AS CHAVES
En realidade España quería asegurarse un referendo e buscar a postura pro-española do pobo saharaui. A medida que se foron precipitando os acontecementos, e, en vista de que a saída do referendo non tiña boa cor, o Estado Español foise aproximando a posturas marroquinas. O 14 de novembro de 1975, en plena agonía de Francisco Franco e coa presión da Marcha Verde, que seguía a avanzar, España, Marrocos e Mauritania asinaron os Acordos de Madrid, polos que o primeiro se comprometía a abandonar o Sáhara no seguinte febreiro e até daquela compartiría administración do territorio con Marrocos e Mauritania.
Isto foi o que asinaron. Mais o certo foi que Marrocos e Mauritania ocuparon por terra o Sáhara, as súas cidades, e os seus habitantes fuxiron cara ao deserto. Hoxe atopámolos en Tinduf (Arxelia). Calcúlase que alí viven en campamentos entre 90.000 e 150.000 refuxiados saharauis, moitos dos cales, levan alí trinta anos, e outros xa naceron e pasaron toda a súa vida alí.
o 10 de maio de 1973 se fundou o Frente Polisario (Frente Popular de Liberación de Saguía el Hamra y Río de Oro), herdeiro directo do Movemento para a liberación do Sáhara, liderado por Bassiri. Esta organización busca a independencia total do Sáhara Occidental. Comeza a súa loita coa guerrilla e consegue que Mauritania ceda o territorio que ocupa, mais Marrocos non o acepta e ocupa estas terras. É, precisamente, dende Tinduf onde o grupo se organiza. O 27 de febreiro de 1976 (un día despois do abandono das forzas españolas), Frente Polisario declara o nacemento da RASD (República Árabe Saharaui Democrática). Hoxe non ocupa más que certos territorios do interior, no deserto. Marrocos construíu o muro da vergonza máis grande dos nosos tempos (máis de 2000 quilómetros, liña grosa marrón do mapa) para separar os territorios ocupados das terras que defende o Polisario.
As Nacions Unidas crearon a MINURSO (Mission des Nations Unies pour l'Organisation d'un Référendum au Sahara Occidental) en 1991. A súa misión de pacificación é a de observar o alto o fogo e tratar de organizar, cando sexa posible, un referendo para que o pobo saharaui decida o seu futuro (alternativas: Independencia / Pertenza a Marrocos). Debido as dificultades, aínda non se celebrou dito referendo nin está previsto que se celebre a curto prazo. É por isto que en 2003 aparece a Resolución 1495 da ONU, pola que insiste en seguir ocupándose da cuestión do Sáhara e confiando na libre determinación do seu pobo.
Os Estados Unidos de América sempre amosaron a súa predilección pola postura marroquina. O seu papel non semella central pero si foi e vén sendo moi importante. En novembro de 2009, Hillary Clinton asegurou que o seu país seguiría na misma liña que até o de agora, é dicir, defender a autonomía do Sáhara Occidental, mais dentro da soberanía de Marrocos. A pesar disto, EE.UU. exclúe, explicitamente, dos seus acordos de comercio, o Sáhara.
Hai que destacar que o país ocupado posúe unhas grandes minas de fosfatos, unhas das máis grandes do mundo, posiblemente o maior, do que se desprenden intereses económicos de todo o mundo. Tamén se atoparon inxentes bolsas de petróleo que son administradas por empresas estranxeiras no territorio ocupado por Marrocos. Outra grande riqueza do Sáhara Occidental é a que constitúen os seus ricos bancos de pesca.
Tamén foi, e é salientable o papel xogado por Arxelia neste conflito. Desde os primeiros intres, apoiaron a causa saharaui. É na súa provincia fronteiriza onde se establecen os campamentos de refuxiados fuxidos das cidades de Sáhara. A cuestión que abren desde as Nacións Unidas é a dos Dereitos Humáns. Para a ONU é difícil saber se alí -en terra de ninguén, case- se respectan e identificar aos seus posibles violadores. Por non saber, nin se coñece o número exacto de refuxiados que alí moran. As diferentes estimacións oscilan entre 90.000 e 150.000 persoas; e os máis novos xa son de terceira xeración.

CONCLUSIÓNS
Así, chegamos a actualidade con un panorama que non nos deixa ver unha solución a curto prazo. Marrocos continúa a mandar colonos para tratar de asegurarse un resultado favorable no caso dun eventual referendo -que, tarde ou cedo, debería chegar- e boa parte da poboación autóctona vive nos campos de refuxiados de Tinduf, en Arxelia. Con vistas ao referendo, quíxose, en máis dunha ocasión, contabilizar un censo de saharauis, mais a natureza nómada deste pobo dificultou esa tarefa. Na época da colonia española, os rexistros cifraron en 74.000 o número de saharauis e en 20.000 o de españois. O último dato, do The World Factbook da CIA, fálanos de preto de 300.000 habitantes do Sáhara. Mais, o número de marroquinos aumenta e é posible que a cifra de colonos e de oriundos estea practicamente igualada ou moi equilibrada. Aínda así, tamén hai que ter en conta que os censos que tentou levar a cabo a MINURSO buscaban aos pertencentes aos censos españois, os seus descendentes ou quen puidera demostrar algo do anterior.
O Polisario atópase en alto o fogo dende 2005, mais Marrocos segue a ocupar o Sáhara e os refuxiados continúan en Tinduf. A ONU insiste na necesidade de cumplir as máis de cen resolucións que aprobou respecto a este conflito. Preto de unha centuria de estados recoñeceron xa a RASD -aínda que ningún deles é de Norteamérica ou a Unión Europea-. Todo semella favorable á autodeterminación do Sáhara Occidental, só falta a decisión dalgúns, entre eles España, quen, aínda que só sexa pola Historia, ten un papel importante nas súas mans.

Triste reflexión sobre o xornalismo

2009-12-16T17:30:00.003+01:00

Sempre pensei que había que ser alguén especial para guiar os pasos propios pola profesión xornalística, que había que ter un extra, un algo máis, para saber ser un bo xornalista. Mais co paso do tempo, o meu pensar vai mudando, e a peor, e ao meu pesar.
Hoxe sucedeume algo que pensei que só sucedía en películas americanas. Hoxe vin como xornalistas como podo ser eu, que poden ser veciños vosos, e que conducen os seus coches polas vosas rúas, traspasaban a liña que arrodea a ética desta profesión e convertírona nunha romaría. De que sirven os comúns deontolóxicos que todos compartimos e aceptamos?
Ben certo é que ante don diñeiro e ante un xefe, todos temos que responder, e quen diga o contrario seguramente minta ou non teña moito coñecemento de causa. Mais, os xornalistas traballan de xeito maiormente autónomo: eles teñen os seus contactos, as súas fontes, as súas informacións... Todo eso pasa antes polas súas mans antes que polas do xefe. Acaso necesitan quedar ben ante os ollos de alguén? Reafirmarse?
Por favor, non convirtamos o suposto "4º poder" da democracia nunha feira -con todos os meus respectos-. Se actuamos así, corremos o risco de acabar con todo o que hoxe, non só nos dá de comer, senón que tamén nos dá liberdade.
O que pasou hoxe, concretamente, e sen entrar en detalles, foi que un medio non respectou, á mantenta, unha fonte e unha información embargada, a diferencia de outros medios (todos os demais), que si o fixeron. Talvez sexa a miña falta -grave- de experiencia profesional, mais isto asustoume (se isto pasa así, con este tema, nunha cidade como esta, que pasará con outras circunstancias). Asegúrovolo.

Así van as elección europeas

2009-06-02T12:08:00.001+02:00

Unha nova era para o galego?

2009-05-19T13:29:00.003+02:00

Despois de dous ou tres meses para acó, foron moitas as cousas que mudaron na política galega. E a pesar da crise económica, un dos temas estrela non foi outro que a Política Lingüística e a normalización da lingua galega. Seguramente, unha cousa que teñamos moi clara despois destas semanas é que isto non vai quedar como unha materia de segunda categoría na política e na sociedade da nosa terra, senón todo o contrario.

Onde nos poderíamos remontar para comprender o asunto que temos agora entre mans? Non me considero eu apta para explicar agora mesmo, nunha entrada de blog, toda a Historia Social da Lingua Galega, e tampouco creo que sexa preciso. Simplemente podemos cinguirnos ao último ano, no que se afianzaron movementos sociais que non están moi de acordo co proceso normalizador da lingua galega. Isto crea un "choque", pois xa contábamos en Galiza con movementos que defendían a normalización da "lingua propia de Galicia".

O movemento contrario á normalización non é orixinal de Galiza nin novo. Seguramente sexa un ideal calcado e trasladado como tal dende Catalunya a Galiza. E nin a realidade é a mesma, nin a solución pode ser igual.

Se partimos do coñecemento común, temos que en Galiza fálanse dúas linguas, as dúas cooficias -e por cooficial entendo que teñen ou deberían ter o mesmo status e dereitos para os seus falantes-. Por outro lado temos a defensa apaixonada do bilingüísmo como saída; e o bilingüísmo como tal, nunha persoa, practicamente non existe: só existen persoas que falan unha cousa e persoas que falan outra cousa. Tendo en conta isto, estaríamos a falar dun conflito social, no que un grupo, identiticado cunha lingua, busca manter os seus dereitos derivados da súa lingua, e o outro grupo, o mesmo. Ou parecido, xa que nin na teoría nin na práctica son iguais, socialmente.

Despois da ditadura de Franco, pasamos a transición á democracia a través de moitos procesos: A Constitución, o Estado das Autonomías... E en Galiza, obviamente o Estatuto de autonomía é un fito. Mais non é o único. Pouco despois, chegamos -POR UNANIMIDADE- á Lei de normalización Lingüística -lei da que piden a súa derogación algúns grupos que se autodenominan defensores da liberdade e da democracia-. A Lei de Normalización Lingüística viña a devolverlle ó galego unha pouca de honra, diante dos seus falantes e dos que non o eran. Tanto o PP -AP- como os nacionalistas, tanto galego falantes como castelán falantes, tanto novos e vellos... todos estiveron dacordo coa nova lei que buscaba protexer e promocionar a lingua galega.

Anos máis tarde, no final da era Fraga, aprobouse o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega -tamén por UNANIMIDADE-, e só despois, e como consecuencia inmediata disto, o seguinte goberno bipartido preparou e puxo en marcha o chamado "Decreto do Galego no Ensino", que establecía a cota de 50% de asignaturas en galego

Alén disto, a Lei de Normalización lingüística establece:
"Artigo 14
1. A lingua galega é materia de estudio obrigatorio en tódolos niveis educativos non universitarios.
Garantirase o uso efectivo deste dereito en tódolos centros públicos e privados.
2. O Goberno Galego regulamentará as circunstancias excepcionais en que un alumno pode ser dispensado do estudio obrigatorio da lingua galega. Ningún alumno poderá ser dispensado desta obriga se tivera cursado sen interrupción os seus estudios en Galicia.
3. As autoridades educativas da Comunidade Autónoma garantirán que ó remate dos ciclos en que o ensino do galego é obrigatorio, os alumnos coñezan este, nos seus niveis oral e escrito, en igualdade co castelán. "
Así que hai que construír algún sistema que facilite que os alumnos e as alumnas teñan unha capacidade paralela en ambos os dous idiomas. Como se fai iso? Non creo que se acade limitando ao galego á súa parcela, como asignatura, na que o seu ensino convírtese nalgo moi próximo ao dunha lingua estranxeira.

A mesma Lei de Normalización (alén do sentido común, que xa sei que é o menos común dos sentidos) advertía de que non se debían separas aos e ás estudantes en grupos segundo a súa lingua (non á disgregación lingüística). Talvez naquel tempo a moitos que pareceu de perogrullo esta sentencia, mais hoxe vemos que non estaba tan fóra de lugar. Non tiñamos xa superados os síntomas de racismo doutras épocas máis doorosas de lembrar? Semella que non...

Agora preséntasenos unha nova encrucillada, e no futuro un interrogante sobre o tema. Semella que se vai abrir unha nova era para a Política Lingüística en Galiza. As promesas do novo presidente, Alberto Núñez Feijoo parecían non ser moi esperanzadoras para o galego mais non serei eu quen xulgue antes de existir delito. Esperarei a ver como sigue o tema, mais sen retractarme de nada do que dixen.

Con Liberdade i Esperanza.

Noxo politicamente correcto

2008-12-01T23:45:00.002+01:00

Máis dun cuarto de século despois da aprobación do Estatuto de Autonomía de Galiza e da Lei de Normalización Lingüística, os resultados desexados aínda están lonxe de ser tal. Mais o que si mudou dende aquela é o consenso social en relación ao coidado e a restitución do respecto perdido para a lingua galega, e en consecuencia, para os seus falantes.

Estamos a presenciar un afianzamento das diferenzas entre as partes opostas. Os defensores do galego piden unha cada vez maior protección da lingua, e os castelán falantes de Galiza refuxianse no seu dereito a expresárense na súa lingua materna. E os posicionamentos semella que se alonxan cada vez máis, polarizando coa súa teima, nun futuro hipotético, a sociedade galega.

Partamos dun común denominador (considéroo así pola unanimidade que o entronou no Parlamento galego). O preámbulo da Lei de Normalización Lingüística de 1983 fai claras alusións á necesidade que vemos de que a lingua galega sexa protexida, aínda que só sexa para inverter o proceso de substitución, de desaparición, de ruptura xeracional, de inferioridade social e todo o que vostedes queiran engadir.

Se todos aceptamos o anterior como básico hei de supór que tamén aceptamos algún tipo de conducta ou actividade para poñelo en práctica; pola gracia de Touriño non será, digo eu... O decreto do galego no ensino, a lingua da administración, a toponimia e a creación da CRTVG son algúns dos intentos de facer algo con esas ideas cheas de boa intención. E até aquí foi todo relativamente ben, paseniño, mais ben.

O problema aparece nestes últimos anos, xa comezado o novo século XXI. Seguido o exemplo da Catalunya, formáronse en Galiza grupos que se auto califican de bilingües e que defenden o dereito a que cada un viva na lingua que queira. na miña opinión, tras o adxectivo de bilingüe acóchase un certo odio, cando non noxo, cada a lingua galega e os seus falantes. Refírome a Galicia Bilingüe ou a Mesa por la Libertad Lingüística.

¿É infundada a miña acusación? Creo que non. Na miña opinión, unha defensa do bilingüismo non se manifestaría na petición de ensinanza en español, no manifiesto por la lengua común, etc. O galego recibiría unha defensa semellante. Sen embargo, lonxe diso, os seus defensores son atacados machaconamente, tanto desde esas asociacións cidadás, como desde os medios de comunicación que parece que as apoian, como a COPE ou LibertadDigital.

Ben certo é, como din, que o gran prexudicado nesta pelexa é o galego. Que me perdoe o galego por defendelo. Que sería del se ninguén o defendese? Sería máis falado e con menos prexuizos sociais?

Crise "neghra"... tamén intelectual?

2008-09-22T03:21:00.003+02:00

Crise, crise e máis crise. Ultimamente parece non haber parada co tema. Todo cheira a crise. A crise económica estase a converter na crise das crises -aínda que semelle un trabalinguas-. O debate entre a opinión pública española e galega está ou parece estar máis conxelado que nunca nos últimos tempos. Agora non lembro cando foi a última vez que vin unha acalorada discusión sobre nacionalismo sí ou nacionalismo non, sobre se un líder é mellor que outro, ou de se todo é culpa de Zapatero...

As novas máis comentadas en medios de comunicación teñen a ver coa economía esfondada da que parecemos pequenos parasitos absolutamente dependentes e condenados a seguir o mesmo camiño de penuria por buracos negros a velocidade de hadrón acelerado... Coma se fose a fin do mundo. Parece que os medios non veñen máis que vender negrura e desesperación, case crónica e sen cura, mortal e sen máis acougo.

I é que a globalización -non pode ser- vai conseguindo un dos meus peores pesadelos: a uniformización e atordoamento dos pensamentos humanos. Ás veces creo que as persoas do noso tempo deixaron de pensar e reflexionar en verbas e letras para facéreno en números de contas correntes, de tipos de interese e cambio, etc. Vexo a todos coa cabeza semi inclinada cara adiante, cara abaixo, con face que parece indicar unha absoluta falta de interese por todo o que non sexa seguir exactamente igual que agora.

Aquí e agora demóstrannos que o poder económico é o único e os demáis son dependentes ou lacaios del. O poder político sucumbe a maior velocidade que o económico se cadra, e os cambios que nel se producen e se producirán son derivados do económico e/ou tratando de levar control da situación, máis que nada para non seren arrastrados pola corrente, digo eu...

Mais tamén pode darse que todo sexa ficticio, como a meirande parte da economía, en moitas ocasións, e que o poder resida realmente nas persoas. Ao cabo a economía non é máis que un invento humano, como a guerra, na que o cantidade de loitadores non era condición decisiva, mais si relevante. Os sistemas non se fundamentan no éter, e por moi antidemocráticos que poidan ser -eso non o vou discutir agora- NÓS temos a derradeira palabra.

A conto desto, estes días lin unha nova cando menos curiosa. Un xoven catalán conseguiu estafar case medio millón de euros a bancos privados para demostrar a debilidade do sistema que lles dá cabida. Despois, financiou un xornal de edición única para dar a coñecer a súa "fazaña". En certa maneira, no máis profundo de nós -eu polo menos-, adicámoslle uns parabéns. E digo eu, no improbábel caso de que todos ou case todos actuasemos do mesmo xeito ca el... que pasaría co súper sistema? Pois que seguramente iría ao carallo. E se non, podedes escoitar as palabras do chamado Robin Bank.

O mundo non deixa de xirar porque a economía estea deprimida, como tampouco o fai porque eu ou un señor de Burgos teña depresión igualmente. Para iso, no peor dos casos sempre lles queda o famoso Prozac. Eses si que fan o agosto económico en pleno setembro.

"Manifiesto por una lengua común", tralla!

2008-06-26T23:41:00.004+02:00

O outro día vin con pasmo que un conxunto de escritores e filósofos viñan de escribir e asinaren un documento ao que titularon "Manifiesto por una lengua común". O propio nome xa indicaba por onde ían as intencións. E non me gustaba un chisco...

"Mmmm", pensei; "Ehhh!!", berramos a dúo a miña irmá e mais eu; e o que escribín -e que tiña que ter traído aquí xa- foi bastante. Ou sexa, que despedacei o texto ponto por ponto e rebatín até o máis ínfimo detalle. Como se di popularmente, "Deille por todos os lados".

A seguir cítome a min in person -é que é un pracer citarse a un mesmo, case coma un catedrático universitario, que medo me dou!-. Vanme permitir que me auto-traduza, debido a convicións profundas; mais sempre poden ler o orixinal no foro onde o publiquei.

Non sei a que vén isto, ou sí, imaxínoo. Xa comezando polo título paréceme unha total hipocresía pola banda dos seus autores e aos que representan intelectualmente. Teño que recoñecer que lles teño respeito noutras áreas de pensamento,mais neste estou en absoluto desacordo.

Resulta un pouco irónico que veñan defender algo que supostamente está en perigo. E que é o que está en perigo realmente? A hexemonía total e absoluta, en todas os niveis, da lingua que "siempre fue compañera del imperio".

Talvez déixome levar a termos excesivamente opinativos. Non sei. Ao cabo os idiomas só son ferramentas, principalmente para a comunicación. Mais ceder nun aspecto, por moi pequeno que pareza, pode significar algo máis e desembocar nunha perda de liberdade de pensamento, e o que é pior, inconsciente.

Desde hace algunos años hay crecientes razones para preocuparse en nuestro país por la situación institucional de la lengua castellana, la única lengua juntamente oficial y común de todos los ciudadanos españoles. Desde luego, no se trata de una desazón meramente cultural -nuestro idioma goza de una pujanza envidiable y creciente en el mundo entero, sólo superada por el chino y el inglés- sino de una inquietud estrictamente política: se refiere a su papel como lengua principal de comunicación democrática en este país, así como de los derechos educativos y cívicos de quienes la tienen como lengua materna o la eligen con todo derecho como vehículo preferente de expresión, comprensión y comunicación.

Por que hai que preocuparse? Apareceu a varicela á lingua española? Estará a contaxiarlla a mala pécora dalgunha das linguas "rexionais"?

O español só foi común moito despois de ter sido oficial, o que corrompe o proceso. E aínda por riba dos séculos que pasaron, a súa aprehensión polos cidadáns das comunidades de diferentes falas non é total, nin moito menos, mais temos que falar de lingua común...

Lingua materna unicamente hai unha, segundo os lingüístas -e non segundo o meu sinxelo e ignorante criterio-. E as demais son denominadas "estranxeiras". O bilingüísmo -isto é, a capacidade para desenvolverse ao mesmo nível en dúas linguas- é un estado do que moitos falan mais poucos teñen visto, polo que se adoita falar del como un concepto máis teórico que práctico.

Estase a supeditar aos cidadáns a adquirir unha lingua para obter a condición de cidadanía (!), practicamente. E, que eu saiba, nas sociedades democráticas occidentais contemporáneas, a condición de cidadán ten a súa orixe fóra de implicacións de tipo cultural, lingüístico, étnico, relixioso, etc.

Polo tanto, esa preocupación polo español é máis que infundada. Endexamais o español tivo tanto % en España de falantes como a día de hoxe. Non pasa o mesmo coas linguas "periféricas"...

Polo que refire aos dereitos educativos... espero que se teñan en conta os mesmos criterios para valorar a situación doutras linguas, na vez de berrar na contra de proxectos lingüísticos sen saber máis que o que lles conta Jiménez Losantos ou outro locutor madrileño que adoiten escoitar.

Como punto de partida, establezcamos una serie de premisas:

1) Todas las lenguas oficiales en el Estado son igualmente españolas y merecedoras de protección institucional como patrimonio compartido, pero sólo una de ellas es común a todos, oficial en todo el territorio nacional y por tanto sólo una de ellas -el castellano- goza del deber constitucional de ser conocida y de la presunción consecuente de que todos la conocen. Es decir, hay una asimetría entre las lenguas españolas oficiales, lo cual no implica injusticia (?) de ningún tipo porque en España hay diversas realidades culturales pero sólo una de ellas es universalmente oficial en nuestro Estado democrático. Y contar con una lengua política común es una enorme riqueza para la democracia, aún más si se trata de una lengua de tanto arraigo histórico en todo el país y de tanta vigencia en el mundo entero como el castellano.

O da protección é máis de "boquilla" que de facto. Os que se teñen que preocupar pola protección das linguas que non son o castelán, non son máis que os seus falantes. E que acontece con calqueira mínima iniciativa para protexer e promover o uso destas falas? Parece que sobra a miña explicación, polo que vouna aforrar.

"Sólo una", "sólo una"... Cantas veces teri que oír e ler isto! Mais, por que? Unicamente falan desa "unha", mais non se xustifica por que os demais merecemos unha categorización como "falantes de segunda", senón explícita, si implicitamente -máis que nada porque non exercemos o noso lugar desa "sólo una"-.

O español non ten deber, nin constitucional nin anticonstitucional, de nada. Como din os propios autores no seguinte ponto, son os cidadáns os titulares de dereitos, non as linguas, que non deixan de ser entes abstractos. Ese argumento semella que só val se se emprega dun xeito determinado.

Que é a raigame? Predicación? Historia? Sexa o que sexa non é máis que calqueira das súas "infames competidoras".

2) Son los ciudadanos quienes tienen derechos lingüisticos, no los territorios ni mucho menos las lenguas mismas. O sea: los ciudadanos que hablan cualquiera de las lenguas co-oficiales tienen derecho a recibir educación y ser atendidos por la administración en ella, pero las lenguas no tienen el derecho de conseguir coactivamente hablantes ni a imponerse como prioritarias en educación, información, rotulación, instituciones, etc... en detrimento del castellano (y mucho menos se puede llamar a semejante atropello "normalización lingüística").

Efectivamente. Ves como cando che interesa sabes facer bo uso da razón?

Mais agora é o momento de puntualizar dende o meu ponto de vista. Evidentemente as persoas SI teñen dereitos -a non ser que se demostre agora o contrario, daquela a miña argumentación centraríase na defensa deses dereitos para eles (para nós)-. Os galego-falantes non poden levar unha vida igual que un castelán-falante. Simplesmente non poden levar unha vida completamente en galego se lles da a gana, porque a administración non o debe considerar oportuno... Hai algún problema en que o fagan se lles prace? Hai algún problema en que merquen bragas ou tangas? Respétase pouco a decisión persoal dos galego-falantes. E é máis, valórase pasando por diferente peneira os dereitos dos falantes dunha e doutra lingua. Si ou non?

Porque se unha lingua éoficial, serao para todo. Teoricamente, segundo a Constitución e o Estatuto da Galiza, o galego e o castelán gozan do mesmo status en Galiza. Mais ao meu parecer o galego só é oficial "de segundas".

No que respecta á situación socio-lingüísitca, o galego está gravemente ferido. Neste asunto poderíame extender moitísimo, incluíndo fenómenos como o "auto-odio", mais mellor voume limitar ao que é máis fácil de percebir -isto sería outro enorme capítulo, sobre o que se escribiron infinidade de libros-.

3) En las comunidades bilingües es un deseo encomiable aspirar a que todos los ciudadanos lleguen a conocer bien la lengua co-oficial, junto a la obligación de conocer la común del país (que también es la común dentro de esa comunidad, no lo olvidemos). Pero tal aspiración puede ser solamente estimulada, no impuesta. Es lógico suponer que siempre habrá muchos ciudadanos que prefieran desarrollar su vida cotidiana y profesional en castellano, conociendo sólo de la lengua autonómica lo suficiente para convivir cortésmente con los demás y disfrutar en lo posible de las manifestaciones culturales en ella. Que ciertas autoridades autonómicas anhelen como ideal lograr un máximo techo competencial bilingüe no justifica decretar la lengua autonómica como vehículo exclusivo ni primordial de educación o de relaciones con la administración pública. Conviene recordar que este tipo de imposiciones abusivas daña especialmente las posibilidades laborales o sociales de los más desfavorecidos, recortando sus alternativas y su movilidad.

O meu desexo non é que se cheguen a coñecer ben o galego xunto ao castelán. Que pasa? Que os nenos nacen falando español naturalmente e temos que loitar para que coñezan o galego? A realidade é que a maioría dos galegos aprenden o galego en primeiro lugar mais a sociedad incúlcalles o español. E eses que sucumbiron á presión social serán educadores en español.

A informes do CIS remítome, institución fóra de sospeita de posible nacionalismo ou irracionalidad...

O galego é o natural; nin motivado nin imposto. O único imposto é o español, mais iso supoño que é unha gran mentira proferida polo diaño in person que sae pola miña boca -ou o meu teclado-.

Porque se non falas ben o castelán es un "pailán", mais se non falas ben o galego es unha "persoa como hai que ser". E, nin un extremo, nin o outro. Por dios!

Esa excusa da baixa talla profesional paréceme do máis rastreiro. Cando non saibas como atacar a unha persoa, quítalle a comida dos seus fillos. Está máis que demostrado que os que chegaron máis lonxe e andado polo mundo, en Galiza, eran galego-falantes. Algún deles acadou unha inmensa fortuna. E logo o idioma supúxolles unha limitación infranqueábel?

Agradecidos por preocupáreste de nós, naiciña España; mais a verdade é que xa somos maiorciños para seguirmos tragándonos "milongazos" (E si, isto último é totalmente opinativo).

4) Ciertamente, el artículo tercero, apartado 3, de la Constitución establece que "las distintas modalidades lingüísticas de España son un patrimonio cultural que será objeto de especial respeto y protección". Nada cabe objetar a esta disposición tan generosa como justa, proclamada para acabar con las prohibiciones y restricciones que padecían esas lenguas. Cumplido sobradamente hoy tal objetivo, sería un fraude constitucional y una auténtica felonía utilizar tal artículo para justificar la discriminación, marginación o minusvaloración de los ciudadanos monolingües en castellano en alguna de las formas antes indicadas.

Alen de ser un patrimonio cultural, son unha realidade vixente, viva e totalmente válida. Non son momias nin restos fosilizados de Atapuerca! Mais aínda tenñen a pouca vergoña de calificala de "xenerosa". E logo "cédennos" algo? Que inxenuidade, pois pensaba que este país facíamolo entre todos e para todos!

Por consiguiente los abajo firmantes solicitamos del Parlamento español una normativa legal del rango adecuado (que en su caso puede exigir una modificación constitucional y de algunos estatutos autonómicos) para fijar inequívocamente los siguientes puntos:

Se eu pido unha mínima reforma constitucional sería un ser abominable. Mais aquí, para garantir a hexemonía total dun idioma -o cal, lembren, non pode ser titular de dereitos senón os seus falantes, como cidadáns-, si sería xusto. Só unha das "partes" está lexitimada socialmente para iso, polo que terei que deducir que, tristemente, a Constitución Española é só desa "parte", aínda que unicamente sexa de xeito oficioso.

1) La lengua castellana es común y oficial a todo el territorio nacional, siendo la única cuya comprensión puede serle supuesta a cualquier efecto a todos los ciudadanos españoles.

Máis que unha suposición é unha obriga, non?

2) Todos los ciudadanos que lo deseen tienen derecho a ser educados en lengua castellana, sea cual fuere su lengua materna. Las lenguas co-oficiales autonómicas deben figurar en los planes de estudio de sus respectivas comunidades en diversos grados de oferta, pero nunca como lengua vehicular exclusiva. En cualquier caso, siempre debe quedar garantizado a todos los alumnos el conocimiento final de la lengua común.

Máis claro, a auga. Deanlle a volta, aínda que sexa só por un intre e no seu maxín...

3) En las autonomías bilingües, cualquier ciudadano español tiene derecho a ser atendido institucionalmente en las dos lenguas oficiales. Lo cual implica que en los centros oficiales habrá siempre personal capacitado para ello, no que todo funcionario deba tener tal capacitación. En locales y negocios públicos no oficiales, la relación con la clientela en una o ambas lenguas será discrecional.

Estou dacordo. Espero que se cumpra en todos os seus pontos.

4) La rotulación de los edificios oficiales y de las vías públicas, las comunicaciones administrativas, la información a la ciudadanía, etc... en dichas comunidades (o en sus zonas calificadas de bilingües) es recomendable que sean bilingües pero en todo caso nunca podrán expresarse únicamente en la lengua autonómica.

Sería antinatural, claro...

5) Los representantes políticos, tanto de la administración central como de las autonómicas, utilizarán habitualmente en sus funciones institucionales de alcance estatal la lengua castellana lo mismo dentro de España que en el extranjero, salvo en determinadas ocasiones características. En los parlamentos autonómicos bilingües podrán emplear indistintamente, como es natural, cualquiera de las dos lenguas oficiales.

Outra cousa supernatural... As linguas van ter que ser estudiadas pola bioloxía, a este paso.

Firmas: Mario Vargas Llosa, José Antonio de la Marina, Aurelio Arteta, Félix de Azúa, Albert Boadella, Carlos Castilla del Pino, Luis Alberto de Cuenca, Arcadi Espada, Alberto González Troyano, Antonio Lastra, Carmen Iglesias, Carlos Martínez Gorriarán, Jose Luis Pardo, Alvaro Pombo, Ramón Rodríguez, Jose Mª Ruiz Soroa, Fernando Savater.

Todos eles bilingües como o que máis...

Agora, e despois de ter enfriado un pouco o ar, podo reflexionar mellor e deixar algunha apreciación máis: Paréceme moi triste que un tipo de xente, que creo que xa tiña ganado respeito do público e dos seus colegas de área se rebaixe a criticar á clase política para despois saír con conductas deste tipo, que non poden ser calificadas doutro xeito que de políticas.

Precisamente, creo que están a cometer un erro bastante groso, pois están a convertirse en monicreques ás ordes da desvocada Rosa Díez, con todos os meus respeitos; Unha persoa cunha traxectoria intachable que está dando tombos pola escea política ao meu entender, e iso a pesar da "victoria" do diputado conseguido nas últimas eleccións xerais. "Como non estou como quero no meu partido, fago o meu, xusto no medio dos dous grandes. Que guai!"

Por último, un aviso a navegantes: non quero que se malinterprete, que ninguén tome nada como algo persoal; o que pasa é que sempre fun unha persoa cun humor moi irónico. Saudiños a todos.

España, o día e a noite nas súas relacións internacionais

2007-05-10T00:56:00.000+02:00

O Goberno socialista de Zapatero comezou forte o seu andar no ámbito de política exterior cando decidiu retirar as tropas españolas de territorio iraquí. Isto fora unha das promesas electorais do Partido Socialista durante a campaña para as eleccións xerais de 2004, marcada polos atentados do 11 de marzo en Madrid. Rodríguez Zapatero ordenou a retirada das tropas "en consonancia cos postulados da ONU", que se situou en contra do conflito e non o amparaba.

España apoiara, durante o Goberno de José María Aznar, a guerra de Irak, xunto a Estados Unidos e o Reino Unido, principalmente; co que foi a famosa foto das Azores, para derrocar a ditadura de Sadam Hussein. Este grupo contaba coa firme oposición de Francia e Alemaña, que apoiaron as resolucións de Nacións Unidas, que non vían conveniente unha intervención militar no país do Golfo Pérsico.

Cando o Partido Socialista chegou ao poder, o novo presidente, José Luís Rodríguez Zapatero, xunto ao novo ministro de Asuntos Exteriores, Miguel Ángel Moratinos, decidiu ordenar a volta das tropas que o Exército español tiña en Irak. Este feito supuxo un alonxamento de España cara aos Estados Unidos en política exterior, e un achegamento ao eixo franco-alemán.

Aínda así, España confirmou o seu apoio á reconstrución do país iraquí, sempre baixo o auspicio da ONU, sen contradicir a legalidade internacional. É por isto que, nunha comparecencia ante as Nacións Unidas, o presidente Zapatero propón a súa coñecida "Alianza das Civilizacións", que consistiría nun achegamento entre o mundo occidental e o mundo árabe musulmán, para dar unha saída dialogada ao problema que supón o terrorismo integrista islamista. España recibe o apoio de Turquía e uns vinte países europeos e da Liga Árabe. Así mesmo nos días posteriores recibiu apoio desde a secretaria de Estado de EE. UU. Condoleezza Rice.

Nesta liña, o Goberno socialista seguiu a súa política de achegamento e diálogo con países "en vías de desenvolvemento". Cuba, Venezuela ou Bolivia pasaron a ser primeira liña de relacións de España no plano internacional, a pesar do descontento de Estados Unidos. Tamén dentro da idea de manter relacións internacionais de modo equilibrado e que iberoamérica constitúa o ámbito natural para España en términos de política exterior.

Trala enfermidade de Fidel Castro, máximo mandatario cubano, as autoridades sanitarias españolas colaboraron ofrecendo material e expertos sanitarios para o tratamento e coidado do "comandante". Ademais, o ministro de Asuntos Exteriores e cooperación, Miguel Ángel Moratinos, visitou o país caribeño no que supuxo o inicio dunha nova era nas relacións entre Cuba e España, que se atopaban nun estado de "stand-by" tralo goberno de Aznar e o Partido Popular.

Un dos maiores apoios para o réxime castrista supono Hugo Chávez dende a outra beira do mar Caribe, dende Venezuela -agora "República Bolivariana"-. Rodríguez Zapatero relanzou tamén as relacións con este país hispano, na liña do seu achegamento a Iberoamérica, en oposición ao que fixera José María Aznar dende o goberno do Partido Popular. A polémica desta nova amizade apareceu trala venda de armamento desde España ao país presidido polo controvertido Hugo Chávez. Este feito fixo máis febles aínda as xa de seu fráxiles relacións do goberno socialista de España cos Estados Unidos, quen se amosou contrario á venda. É por iso que os compoñentes tecnolóxicos procedentes do país norteamericano tiveron que ser substituídos por outros, doutras orixes.

Seguindo a senda norteamericana, o seguinte elo desta cadea constitúeo Bolivia con Evo Morales á súa cabeza. Pouco despois da elección do indíxena como presidente do país -o que significaba que o primeiro indio accedía á presidencia-, España amosou o seu interese por estreitar relacións e coñecer un pouco máis do novedoso proxecto de Morais. O indíxena pasou á polémica internacional tras dar a coñecer o proceso de nacionalización dos pozos petrolíferos de Bolivia, o que supuña un prexuízo contra as compañías petrolíferas, entre elas, a española Repsol-IPF.

En consonancia coa "Alianza das Civilizacións" que propoñía na ONU, Rodríguez Zapatero reuniuse co rei de Marruecos, Mohamed VI, no que supuxo o inicio dunha nova etapa nas relacións entre ambos países veciños. Esta foi a primeira visita do novo presidente español ao estranxeiro. Na súa reunión, o xefe do executivo do estado español e o rei do país alauí non chegaron a acordos concretos, pero si se puxeron no camiño para tratar de dar solución ao problema da inmigración ilegal -que non paraba de chegar a España-, de axuda e cooperación ao desenvolvemento económico de Marruecos e o reseñable acordo de loitar contra o terrorismo de orixe islamista.

As relacións co estado magrebí non estaban de todo ben, sobre todo trala confrontación polo illote de Perejil uns anos atrás, que crispara en sobremanera as relacións entre ambos países. Tamén estaría sempre omnipresente a reivindicación de Marruecos sobre Ceuta e Melilla. Aínda que dous problemas importantes que parecían ver solución nesta viaxe de Zapatero eran o deixamento dos alauís co tema da inmigración, xa que Marruecos era un "coadeiro" -de facto- de toda África, e o do terrorismo islamista, porque nese país se reclutaban moitos posibles terroristas.

O Sahara tamén entra na axenda española con Marruecos. Logo da retirada desordenada de España daqueles territorios, trala "marcha verde", fai máis de trinta anos, o país segue baixo a ocupación de Marruecos e a guerra xa se estende case vinte anos. As promesas de convocar un referendo de autodeterminación para os saharaui seguen sen tomar forma. España apoia a independencia da súa antiga colonia, como a ONU, pero a efectividad dese apoio disólvese e o Sahara continúa vivindo en campos de refuxiados en inhóspitos pedregais de Arxelia. Malia as decisións internacionais, Marruecos non pensa na retirada.

En relación ao anterior, o seguinte problema a escala mundial que afectou a España foi a chegada masiva de inmigrantes africanos sobre todo ás costas das Illas Canarias. No verán de 2006, unha avalancha de "cayucos", cargados de inmigrantes subsaharianos, chegaba en gran número até as praias do arquipélago. As críticas comezaron a arreciar contra o goberno socialista polo seu suposto erro, pois meses antes regularizara a situación de máis de medio millón de traballadores estranxeiros, o que para moitos, significara un "efecto chamada" cara ao sur. Ese "efecto chamada" sería o responsable en gran parte da enorme cantidade de persoas que arribaban de forma masiva e ilegal ás costas canarias.

España recibiu un toque de atención dende a Unión Europea, que non vira con bos ollos o proceso de regularización masiva de inmigrantes, porque podería significar ese temido "efecto chamada" que parece que se confirmou despois. Con todo, algúns países da UE acordaron patrullar o territorio marítimo español en Canarias xunto á propia España para evitar a chegada masiva.

A Unión Europea tamén foi protagonista en términos de política internacional en España tralo tratado polo que se constituía unha Constitución para Europa. Este tratado preconstitucional foi asinado polos presidentes dos países que integran a UE en 2004, e desde entón fóronse celebrando referendos sobre a súa aceptación nos diferentes estados. A quenda de España chegou en 2005. O resultado foi SI á Constitución, aínda que cunha participación moi baixa, o que amosa o desinterese dos cidadáns españois cara a asuntos paneuropeos.

En plano de relacións europeas, a era do goberno socialista quedou marcada pola polémica xerada tralo caso Endesa. A OPA da alemaba E-On sobre a elétrica española xerou algún que outro rozamento entre a nación xermana e España. O goberno do PSOE interviu nas operacións económicas intentando favorecer os intereses da española Gas Natural, que fora a primeira en lanzar unha OPA sobre Endesa. Con todo, o goberno foi acusado de intervencionista e de trabar as leis de libre competencia. Foi por isto polo que Alemania chegou a manifestar que interviría a favor de E-On se España seguía "danando a libre competencia".

Esta intervención española sobre o proceso tamén foi criticado desde as institucións europeas. A Comisión Europea acusou a España de obstaculizar a OPA da alemna sobre Endesa, e pediu explicacións a Madrid. O temor de Zapatero era perder autonomía no campo enerxético, e se finalmente triunfaba a oferta de Gas Natural, a compañía continuaría sendo española.

Outro tema histórico para España que tivo ocasión de ser tratado nesta lexislatura foi Gibraltar. A finais de 2006, celebrouse un Foro tripartito integrado por España, Gibraltar e Reino Unido, no que se acordou unha maior comunicación entre as partes implicadas. Moratinos afirmaba, nunha roda de prensa en Córdoba, que se escribiu unha "nova páxina" nas relacións entre o disputado Peñón e o resto da Península.

Actualmente, España mantén a súa posición de apoiar o "multilateralismo eficaz", en palabras do ministro de Asuntos Exteriores, Miguel Ángel Moratinos, con base nas Nacións Unidas. A través da ONU, España traballa pola paz en dezaseis operacións. Entre elas están as coñecidas de Afganistán e Kosovo, de vixilancia e reconstrución.

As relacións con Estados Unidos están nun punto mellor que cando o Goberno decidiu retirar as súas tropas de Irak. Isto é así, en boa medida, grazas á intervención do Rei, e ao cese do cruzamento de declaracións.

Que é Galiza :))))

2007-01-31T00:14:00.000+01:00

Galiza é un sentimento. Non só significa “lugar de nacemento”. A Galiza hai que sentila. É unha percepción que vai máis aló do sensible. E iso pódese observar coa morriña, a saudade, as añoranzas. Non son máis que expresións do sentimento galego. Algo que non se pode medir nin pesar, pero que fainos sentir pequenos á súa beira, fainos chorar consecuencia da negra sombra que nos asombra, como dixo Rosalía.

Pero non só é iso. Iso só é unha parte. O que fai que Galiza sexa completa é a súa extensión, a súa profundidade. Iso é porque Galiza é inmensa. O que fai a Galiza máis galega é compartir sentimentalidade e forma física. Galiza tamén pódese percibir polos sensos. A Galiza podémola ver, tocar, ouvir, ulir, saborear...

Vexo a Galiza nos seus montes, cos seus carballos milenarios, cos seus nobres castiñeiros de sombra fresca de verán, cos seus toxos e xestas característicos, cos seus camiños acochados, cheos de piñas. Vexo eses montes cheos de vida, con raposos, xabarís, esquíos, pardais, vichelocrego, cucos –o de imposible acceso e vista... alguén viu ó cuco?-, curuxas... Vexo a Galiza nos seus ríos, ríos como venas, arterias e capilares do corpo, sempre presentes en todas as aldeas, vilas, parroquias e lugares... e rías, que son o leito dos ríos, onde descansan antes de morrer no mar, inmenso mar, océano. Aí, nas rías, onde descansan as augas da terra, traballan para darnos o froito do mar: percebes, navallas, ostras, ameixas, berberechos, mexillóns... Rías que temos que coidar como se parte de nós foran, porque non é moita mentira se afirmo que SON parte de nós. Sigo vendo a Galiza, nas súas xentes e nas poboacións. As aldeas pequenas, os lugares, as parroquias, as comarcas... Galiza é un continuum, nunca remata. Igual que o amor dos galegos por ela. Como deixar de ver a Galiza nas súas cidades? Non é menos galega por ser moderna e urbana. Por ser pobo vivo, tende a evolución, sempre ao seu xeito. A típica Coruña, a relixiosa e estudantil Santiago, a industriosa e populosa Vigo, a pequena Pontevedra, a interior Ourense, a Lucus romana, ou a mariñeira Ferrol cos seus astaleiros... Todas serían diferentes se non fosen galegas.

Podo tocar a Galiza con todo o que vexo, podo sentila a través do tacto, recollendo piñas, recollendo herba fresca dos prados para as galiñas, podo sentila gabeando por unha vella cerdeira... Por todo.

Podo ouvir á miña terra. Nunha noite de trebón, o vento asubía, a choiva peta nos tellados e ventás, as árbores marmurian. Nun amencer soleado de primavera ou verán, os paxaros cantan cando alumean as primeiras raiolas do sol, despois de que os galos das aldeas desen o visto bo ao novo día co seu cantar. Podo escoitar a Galiza nun día de cálido sol, durmiñando na praia, arrolada polo bramido da ondaxe do océano, traidor pero sempre noso.

E que dicir do sabor! Dende o primeiro prato até os prostres, Galiza é inigualábel. Os froitos do mar, os froitos da terra, os froitos das árbores... ou os froitos dos amores. Por que o ben que saben os bicos e apertas que nos agardan na terra...! E a pesares do belida e amorosa que é a miña terra, inda non vos falei da miña lingua galega, dos meus contos de vello, das meiguiñas fora, das festas de Antroido, Nadal, do verán... I é que todo sería pouco!

"De Miroslav a Roy". Síntese dun trauma colectivo

2006-12-10T01:45:00.000+01:00

Foi un fatídico 14 de maio, cando A Coruña voaba nunha nube de ledicia. Respirábase dozura por todas as rúas e xa nos viamos campións... Aquel día abondábanos un gol pra encher de gloria os nosos corazóns futboleiros. Pero non contamos con que non eramos os únicos, nin no campo nin na liga. González, gardamallas do Valencia, parou o penalti e quedamos coas penas e non coas glorias. Djuckic non tivo a culpa, pero quedou o seu nome gravado a lume no noso recordo.

Anos atrás ninguén pdería imaxinar un éxito tan enorme. Dende o gol de Stojadinovic o Dépor comezou a súa andaina en Primeira. A tempada de ascenso foi como podiamos agardar: difícil. Pero a partires de aí a cousa cambeou. Chegaron Bebeto e Mauro Silva, que se sumaron aos xóves Fran en Xosé Ramón. E naceu o famoso "Súper Dépor"...

"Pasado o tempo veredes ese segundo posto e recordarédelo con agarimo...", consolaban algunhas voces. Pero non. O deportivismo padecía unha especie de trauma colectivo que o levaba a lembrar e relembrar o fatídico "penalti de Djuckic". Hobo anos bos, houbo anos non tan bos...

Ese trauma colectivo que invadía á Coruña dende maio do 94 non fixo máis que dar ás a Lendoiro. Comezou a "sangría" da billeteira e non dubidou en mover o que fose necesario pra... o que todos tiñamos en mente: recuperar o que considerabamos lexitimamente noso, a nosa liga. Chegaron xogadores, adestradores, tempadas, grandes encontros... e os títulos.

No 1995 a Copa do Rei encheu de vida e cor ás rúas da Coruña, Galiza e cáseque boa parte de España, que se aledou con nós. Pero seguía a mancarnos esa espiña na ialma. E pasaron máis meses, máis xogadores, máis partidos, bos e malos. Xogadores como Rivaldo -quen o diría, a posteriori-, Naybet, Martins, Scaloni, Turu Flores, Molina, Roy Makaay... encheron de ilusións as bancadas de Riazor aos poucos.

Por fin, en 1999, o equipo asentou unha racha histórica, e fundamental pra o que viña enriba. Oito victorias consecutivas e semellabanos que ninguén sería capás de deter ao noso novo Dépor. Tiñamos, cando as cousas non ían de todo ben, o que moitos chamaron e chaman "a sorte dos campións". E abofé, iso non devía ser mal sinal, non...

O 19 de maio do 2000, por fin, nada podía fallar. Persoalmente recordo todo o que fixen todo aquel día. Supoño que todos os que gardan a data no corazón, tamén. Recordo unha xornada cuasi festiva, o máis semellante á véspera de vacacións. O rival: Espanyol. O obxectivo: marcar. Dous goles, Donato e Makaay, lévaronnos ao delirio colectivo... e a dous días de festa continuada -pra algúns...-.

Despois daquela -infindamente- máxica tempada inda a vida nos gardaba un tempiño de boa folganza, na que chegamos a semifinais da Copa de Europa, derrotamos ao Bayern no Olímpico de Münch, remontamos un 4-1 ao Milán cun 4-0 en Riazor... Pero todo ten o seu fin. Foi quizáis, esa saída de mal xeito, nas semifinais do gran torneo europeo, cun rival que non agardabamos, xusto despois da euforia da gran remontada, o que nos precipitou nunha caída sen freos.

...

I é momento de facer balanzo. ¿En qué momento estamos?¿Que pasa coa débeda do clube?¿Pode ser que Lendoiro non soupese parar a tempo, con tal de calmar ese trauma colectivo, no cal tamén estaba el mesmo?¿Onde estaba a raia?¿É momento dun relevo na dirección do clube?¿Que nos agarda?

Agora vexo os partidos do "Baby Depor". Non me parece que o estan a facer mal, pese aos últimos resultados. Gustoume o comezo de liga. Sei que non son as estrelas mundiais do fútbol. Sei o papel do novo Dépor nestes momentos que nos tocan vivir. E crédme se digo que "menos mal"... Ogallá que sexa o berce dalgo novo e tan bo como o que levamos no recordo.

2006-12-08T20:43:00.000+01:00

As bolas máxicas

Coincido con moitos galeguistas que o Songoku fixo pola normalización da nosa lingua galega o que moitos políticos non farán endexamáis. Cometámolo entre risos e cando non temos moito máis que falar, pero a brincadeira pode ter algo de certo.

As Bolas Máxicas marcaron un punto de inflexión na sociedade e na infancia dos galegos. Até daquela non había identificación do común coñecido coa lingua galega. Agora a nosa lingua era modelo imitado polos máis cativos da casa -eu entre eles, claro-. Quizáis non é só mérito de Son Goku e os seus amigos, senón da televisión en galego en xeral, pode ser. O feito de que hoxe os nenos non se identifiquen en tanta medida coma a nosa xeración con estas ideas pode estar xunguida á falla de evolución da televisión de todos os galegos e galegas. Trátase de xulgar o producto na súa integridade.

Sexa como for, non se pode negar que somos a xeración de Son Goku, e de Son Goku en galego, de "teño fame", "vas levar", etc. Quizáis os xestores e os responsábeis de política lingüística deverían ter en conta este fenómeno do pasado e buscar algo novo que traia as mesmas ou mellores consecuencias.

Eiquí déixovos o vídeo do remate, que me gustaba moito. Non sei se serán estas datas, pero parece que me enchen de añoranza...

Saúdos!

2006-11-19T16:06:00.000+01:00

De Profundis Trailer Animacion

O último de Miguelanxo Prado, e Nani García. Non hai palabras!

Arredor da lingua

2006-11-19T00:39:00.000+01:00

Cando falamos de lingua galega adoitamos lembrar o noso lar, a nosa familia, a nosa aldea, a nosa xente… É pensando en todo iso polo que xuntamos as nosas forzas na defensa e fomento da lingua galega, da súa diñificación e da súa valorización. Non é o galego un idioma especialmente desmillorado ou en grave risco. As cifras de falantes son certamente acougantes. Fálase de dous tercios de galego falantes sobre o total de Galiza. Isto sitúa ao galego como única lingua de zonas bilíngües de España que vive unha situación máis favorable respecto do castelán.

Pero iso non é sinónimo de boa saúde. A diglosia causa estragos no uso da lingua. O galego sae das cidades é reclúese no ámbito rural. É, cicais, a ruralidade de Galiza, o que garante a supervivencia do galego polo de agora. Pero, é só polo de agora? Que pasará cando “o progreso” chegue a Galiza –que chegará- e o rural perda gran poboación en favor das urbes?

A diglosia dase en territorios bilíngües, nos que unha lingua propia dun país, normalmente maioritaria, é relegada por outra lingua que chega de fora nun nivel de privilexio e cultura. Esta segunda lingua que ven de fóra é empregada pola clase dirixente e adoptada por clases altas, marxinando á autóctona a niveis locais, familiares ou de folklore. Isto non é unha situación de bilingüismo harmónico, como dixo Fraga no seu momento. Galiza é un claro exemplo de diglosia. E os galegos temos o deber e a responsabilidade de combatila para acadar a igualdade coa lingua imposta.

Non é xusto recibir criticas por “impór” a lingua no seu propio berce cando non é de todo atinado. Para escomezar, porque é imposible impór algo que xa estaba aí, per sécula seculorum, dende os séculos VIII-IX, nos que se comeza a falar dos romances latinos. Os galeguistas loitamos por esa igualdade ideal, na que o falante escolla de facto a lingua que millor lle veña. Cremos na liberdade do individuo, e por suposto na dos galegos. E lonxe do que poidan dicir os nosos detractores, con perdón da verba, iso é precisamente o que lles vimos a ofrecer.

Somos conscientes de que o equilingüismo ou bilingüismo harmónico é unha situación lingüistica case utópica. Pero non perdemos as espranzas e ante todo, Galiza merece ser galega. Temos a seguranza de que unha situación de plena igualdade garantiría a supervivencia do galego, e non só iso, tamén o seu desenvolvemento a todos os niveis e un posible novo esplendor. E todo iso non faría máis que redundar positivamente no país.

A educación segue a ser unha pedra de toque. A situación de teórico 50% de materias impartidas en cada linga non deixa de ser teórico. A asignatura de lingua galega non está ao mesmo nivel que a lingua castelá, moito máis instructiva e esixente. Os mestres teñen unha mentalidade culta... e castelá. Hai materia prima, moi boa. Se a maioría da poboación é galego-falante, os mestres teñen que entrar nesas cantidades. Os mestres tamén precisan dunha “reeducación” dos seus métodos, xa que por moi galego falantes que sexan, as súas ferramentas docentes non deixan de ser castelás. Así, a pesares de que os cativos entren en galego, sairán en castelán en boa parte... ou non sairán. Eís unha boa parte do fracaso escolar na Galiza.

A escea mediática é outro campo que precisa grande esforzo e traballo. Os medios de comunicación chegados dende Madrid inundan as pantallas, os altofalantes ou os quioscos. A Radio Televisión de Galicia, medio dos galegos, pagado polos galegos, non deixa de ser unha postaliña en comparanza con outros medios de outras comunidades dentro da mesma España. A lingua converteuse nun aspecto económico máis. E nun aspecto negativo... Canto máis poidan simplificar o proceso de producción, menos gastos, máis beneficio.

Pero nós non cremos nas linguas como partidas de orzamentos, senón en valor en si mesmo; é dicir, non nas linguas como medios senón como fins en si mesmos. Como as persoas. Como os falantes que a fixeron nacer e a manteñen viva ao cabo. E cremos na igualdade de persoas e de linguas.

Eu só quero para a xente que quero o millor. Teño un recordo agradábel da miña infancia. Gustaríame compartilo cos meus fillos e fillas, se é que os teño nun futuro. Quero que eles lembren con agarimo os seus anos nenos cando sexan maiores. E os fillos dos meus fillos, e os seus fillos... E como din filósofos e psicólogos, a persoa só pode coñecer o camiño á felicidade coñecéndose a si mesmo, respeitándose e queréndose. Velaí un paso importantísimo. Velaí o meu camiño. O camiño que me trouxo ata aquí.

Saúdos, saúde e Galiza ceibe de complexos.

A Cruña

2006-11-13T00:46:00.000+01:00

Sóame a Nadal. Así. É unha bonita cidade, da que lembro algunha cabalgata de Reis Magos, os luminosos de El Corte Inglés, os centros comerciais cheos de xente, marisco, chocolate, xoguetes... É unha bonita cidade. Recordo os barcos no porto. Barcos de todo tipo: mercantes, cruceiros enormes, barcos feos, barquiñas... Alí fun aos talleres navais, tamén, como poucos, porque o meu avó traballaba al, na Coruña. Tamén me gustaban os edificios coas galerías mirando o mar, sempre permanentes, polos séculos. Lembrome da fonte de Catro Camiños, co vello edificio de La Voz de Galicia, e a Ronda de Outeiro. Vexo agora o paseo marítimo de Riazor, por onde é envexable pasear en agosto, con isa brisiña mariña que acouga as calores, até ese horríbel enxendro monolítico que é o Milenio -polo amor de Dios!-, pasando polo estadio, o Playa Club, o Orzán... e xa vexo, xa, a milenaria Torre de Hércules... Acórdanme as excursións da escola, ao parque de Santa Margarita, á Casa das Ciencias e o Planetario -incríble!-, á Domus... E como non, inesquencible xornada a que fomos a ver o Dépor, o meu equipo, a miña primeira vez no estadio!

Como vou esquencer á Coruña! Cidade que recibe coma ninghuna outra a aperta do Océano, urbe que se ergue entre as ondas ollando a inmensidade mariña, a proa de Galiza. A gran CIDADE galega, por historia -longa-, tamaño, proxección mundial...

Pero canto mal me fas, Coruña, cando renegas de ti, porque sinto que renegas de min e fasme arrecunchar os meus millores e máis belidos recordos, aqueles que os nenos gardan en papel plata na súa memoria. Tanto queres voar, "Burgo do Faro", que mesmo deixas os pés en terra... galega...

Porque exclúes a túa Historia, os teus veciños -"pailánes"-, a túa lingua GALEGA. Como deixas que te conduzan os que no nome do progreso só desbotan o teu corazón? Eses que te adornan co calificativo de "liberal" para deixar de preocuparse polo que outros lle dixeron que era FEO. Non. Non é feo! É TEU! A Galiza roubáronlle unha filla...

Pero teño que pór pés en terra. Os coruñeses non queren que a súa cidade quede "manchada" có nacionalismo. Nacionalismo. Quizáis se non te amosases de costas a ti mesma, ese nacionalismo non faría falla. Mentres, preferiches vender a túa ialma ao diaño, outro nacionalismo -español-, que non é millor que os demáis, e inda por riba non é o teu. Non podo entrar a xulsgar a tarefa dos rexedores do concello coruñés. É unha lástima, pero gastaron máis cartos nunha "L" estúpida -menos mal que non son nacionalistas...- que en cousas que necesitaban máis. E non precisamente o novo centro comercial do Porto, que vaia por Dios, crebou unha das imaxes máis belidas da cidade, é a forza do progreso...

E aí nos ven o cruñés medio. Un bo cidadán cun acento máis marcadamente galego que moitos dos paisanos dos que foxe automáticamente -de seguro que o seu pensar é galego, na estrutura digo-, sufrindo un atasco entre a Ronda de Outeiro e a Avenida de "Arteigho", ou estacionando en dobre fila -en Coruña non faltan coches...-, un home liberal, tan liberal que censura aos seus paisanos que miran polos seus lexítimos dereitos lingüísticos -menuda liberdade...-. Ese perfeito cruñés é tan bo cidadán, que da pailanada non sabe nada, ou non quere saber. Ti pregunta pola vila de turno, que se está máis pr'aló da Pasaxe a ver quen che sabe indicar... Outro erro: esquencer ós teus semellantes.

Mentres, sigo a lembrar. E xa na miña primeira adolescencia véxome acendendo a radio, escoitando diferentes programas que viñan da cidade, dA Coruña. Títulos como "Forza Dépor" ou "Dance Factory" de seguro que vos soan aos que sodes de alí. Grazas en boa parte, porque hoxe estou nese camiño.

Agora estou lonxe, e non penses que te esquenzo. Inda que non sei se ti me lembras a min... Pra prósima ves que nos vexamos voltarei ver eses neóns de Nadal, e o edificio de El Corte Inglés cheo de luciñas e invitacións ao consumismo. Non penses, non, que che trazoo por Santiago, non. Non é máis que o amor por Galiza, o que me levou alá. As dúas cidades forman un eixo de estrelas.

Pero os cruñeses non cambian, e mentres non o fagan eu sigo mentalmente no exilio -e agora físicamente tamén-. Só unha actitude, só ese cambio, e verás como A Cruña sería de feito a cidade más belida do mundo. A capitanía naval desta Galiza nosa! Mentres, agardo... inda que no meu corazón sempre gardarei o recordo infantil desa emoción da aventura do paseo pola Coruña.

Un mundo "radical"

2006-11-12T00:17:00.000+01:00

Parece que é unha verba que se mantén pegada a min nestes últimos tempos. Radical. Non é unha palabra que me agrade en demasía, pois áchome unha persoa sobradamente razoábel e dialogante, alguén que sempre tenta unha resposta última perante debates diversos... Eu coido sempre de fundamentar o meu pensamento. Así consigo ser crible, en primeiro termo, perante a miña persoa -o meu "super ego"?-, porque non pode esistir ninguén máis esixente ca min. Así síntome con máis forza diante doutros.

E canto máis me reafirmo nas miñas conviccións, ás que teño que aportar cuantiosos argumentos e ideas de apoio -pra que a casa non caia-, máis "radical" son. "Seica desagrada a miña posición?", "Ho... pois moi agradable non é...", "Comprendo, mais non me movo"... Non é así. Eu créome as miñas visións dende a asepxia. Non o fago por desagradar, nin creo que desagrade realmente. Porque, en que molestaría a normalización da lingua galega en Galiza, poñamos por caso, aos que me ven como "radical", que viven en Españas diversas? En nada porque non o teñen diante. É dicir, para eles o mesmo nin esiste Galiza e o galego, son cousas que non sinten nin sentirán, físicamente falando.

Se botamos man do diccionario da RAE, Real Academia Española -para que se vexa que non boto man de axudas "partidistas"-, podemos ler varias acepcións da verba que nos trae hoxe aquí. Esta é a primeira acepción que aparece na entrada do diccionario.

Imos ver... como podemos tomar isto? Raíz... Se partimos de que as miñas raíces son netamente galegas, que pertenzo á Galiza, obviamente terei que achantar e admitir a miña radicalidade. "Radicalmente son da Galiza", "Radicalmente son da España", "Radicalemente son da miña aldea", "Radicalmente son de terra labrega", "Radicalemente son da Coruña (polo que di o meu DNI...)", etc. etc.

Unha segunda acepción, tamén tirada do diccionario de castelán, amosa a seguinte realidade, idea:

Esta é das difíciles... Fundamental? Home... fundamental son, digo eu, senón mal rollo. Aparte disto son fundamental no senso en que teño as miñas conviccións fundamentadas, e non sobor do ar. E da raíz xa o comentei antes.

Na terceira das acepcións que a Academia Española outorga a esta palabra, atopámonos con isto:

Daquela xa lle imos dando sentidiño ao conto! Home... reformas estremas, pois si. Pero non sei cal é o raseiro de medir. Compárenme con Mariano Rajoy e logo con Arnaldo Otegui... Igual inda teño posibilidades de estar no medio e medio, "como un jueves". Só espero non estorbar moito, porque creo que xa se estorban ben entre eles sen ter que axudalos. O caso é que, ademáis, engade ao significado "especialemente en sentido democrático". Supoño que chegamos a un problema, porque eu considérome unha persoa democrática, pero se eu son a radical, vai ser que os que me consideran así -e atinan, polo que vexo- inda non chegaron ao meu nivel de democracia. Corrixídeme se me trabuco...

A cuarta acepción pode ser máis ambigua, pero máis clara a un tempo.

Repito o que dixen noutros momentos. Considero que son dialogante e razoabel. Esta cuarta acepción de radical negaría amiña suposta radicalidade. Agora, coñecemos todos a moitas persoas que entrarían moi ben na descrición que nos deixan os académicos. Encadraríamolas como radicais? Seguro que habería de todo...

O caso é que esta última descrición é máis ben aplicábel a persoas independentes, co seu carácter, sen ter en conta as súas ideas, se as tiver. Non ocorre o mesmo coa terceira, que fai máis referencia a conxuntos de ideas. Así, podemos considerar ao nacionalismo galego como radical? É o radicalimso unha característica positiva ou negativa? Que é o contrario de radical?

Non sei a vós, lectores deste espazo, pero a min cambiaronme algunhas ideas despois de abrir o diccionario. Ten teliña...

Que acontece con Asturies?

2006-10-20T00:44:00.000+02:00

Estiven estes días navegando por algún foro galego -ultragaleguista, non sei; pero copado por reintegracionistas e outras persoas demasiado arroutadas, diría eu...- e por unha praza asturiana -interesante, pero con foreiros que se deixan levar por algún moinante que non sabe o que significa estar á altura do que significa Galiza...-.

O certo é que eu non sabía desta suposta rivalidade entre galegos e asturianos. Sempre crin naquel conto en castelán de "Gallegos y asturianos, primos hermanos". Mais non! Os asturianos non falan así.

E de onde virá, logo, tan enfrontamento? Despois de moito porfiar cheguei á conclusión de que o principal problema era o territorio que deron en chamar "Eo-Navia", onde a cuestión lingüística entra en choque coa custión de política territorial. Resulta que nesa zona ninguén sabe afirmar con esactitude se se fai uso do galego nun dialecto oriental, ou se o que se fala alí xa é asturianu, incluído nas súas falas occidentais.

Políticamente, Galiza acaba en Ribadeo, na fronteira natural que marca o río Eo. A partir de aí xa estamos en Asturies. Pero, debido ao recordo da Historia, algúns difunden mapas que pouco teñen que ver co actual territorio galego. (Inda que tamén circularan lindas réplicas dende terreo astur...).

As disputas non paran. As réplicas sucédense. E os ánimos non acougan... O que eu penso baséase no que sei. En Ribadeo fálase galego. En Navia fálase asturianu. E no medio? Nesa terra aparecen falas de transición que pertencen ás dúas beiras a un tempo. É o máis normal do mundo! En dous veciños que viven tan sumamente achegados as influenzas mútuas deverían ser infinitas.

De verdade credes que Galiza será máis grande obrigando a ser galegos aos que non se sinten tal e non pretenden selo? Non, máis ben sería moito máis pequena. E non imaxinades canto! Por favor, non empreguedes o nome de Galiza para tirar pedradas así, que ela non merece quedar á altura dos pés... A galegos e asturianos, sosegádevos. Que amañades póndovos a parir así...? Máis ben nada, ou é que teño cegueira...

Vaga de lumes en Galiza

2006-10-11T22:34:00.000+02:00

Viñamos tendo un verán tranquilo...

Todo comezou un 4 de agosto deste 2006. Un inmenso incendio en Cerecedo, Pontevedra, levábase a vida de duas galegas que viaxaban nun turismo pola estrada. A vía xa fora cortada mais as mulleres incorporáronse dende outra secundaria, da que os efectivos de tráfico non desuniran a tempo.

Naquela fin de semana, comezaron a producirse lumes un tras doutro até cercaren as cidades de Vigo e Pontevedra. Os oriundos viron como en Vigo non saía o Sol en todo ese tempo... Viaxar pola autoestrada entre Santiago e a cidade olíbica era unha auténtica ousadía -cando non estaba pechada ao tráfico, directamente-.

Nas seguintes xornadas, durante case dúas semanas, os galegos viron perigar incluso a vida propria. Primeiro berraban "Por Dios, facede algo que nos arden as casas!", e logo pasaban a "Déixade as casas que aló arriba están os nosos rapaces!". O lume arrodeaba os fogares, sen opción; a xente afogaba, non vía polo fume... Non había medios abondo para atender a toda a demanda que xeraba a catástrofe... Quilómetros e quilómetros, ferrados e ferrados arrasados... e aínda non temos respostas...

A Xunta de Galicia non actuou ben -tal e como dixo o Partido Popular- xa que iniciou a campaña máis tarde do debido. Pero tamén é verdade que a primeiros de xullo o dispositivo xa estaba ao cen por cen. E non podemos esquencer que a crise escomenzou aló polo 4 de agosto.

A Xunta de Galicia non tiña medios abondos para atallar ben a situación. Pero como ben dixo Anxo Quintana, vicepresidente galego e líder do Bloque Nacionalista Galego, "estamos preparados para incendios, non pra unha guerra"...

A Xunta de Galicia puxo unha normativa de recrutamento de brigadistas que foi duramente criticado. A língua galega era un dos puntais desas críticas. Antes de nada gustaríame falar clariño e dicir que me parece incríble que sexa máis importante unha lei que o perigo que estaba a correr a poboación. Seica eran máis culpables os governantes que os propios criminais que prenderon o lume aos nosos montes? Case que semellaba... En segundo lugar, a situación actual non era pior que a da era Fraga. Creouse a nova Conselleria de Medio Rural, que se encargaría dos incendios forestais. Non se botou a todo "quisque" á rúa, de feito ofreceuse a renovación a toda a cúpula directiva destes efectivos. O que non a acetou os seus motivos tería, digo eu. Tamén se criticou -fora de serie, inda colea- a obriga do galego para os brigadistas. Non é de todo certo. O conselleiro de Medio Rural, Alfredo Suárez Canal, esplicou que o operativo antiincendios atendía a catro modalidades de recursos humáns: Na primeira entraban todas as brigadas fixas, nas que continuaban os mesmos efectivos que en anos anteriores, polo que non esiste discusión posible; na segunda, atopamos ao persoal fixo discontinuo, que está na mesma situación que o primeiro punto; a terceira modalidade é a das brigadas temporais, na que a escolma de persoal lévase a bo porto con decreto xeral e listas, i é eiquí onde se pode esixir a lingua galega, inda que os "afectados" son unha proporción moi pequena; en cuarto e último lugar, temos ás brigadas municipais, polo que a captación de xente lévase a cabo por convenio marco entre FEGAMP e Consellería, e no que nen tan sequera esiste a famosa cláusula.

Con respeto a esto último podemos engadir algo máis. As oposicións soen ter un temario coñecido, público, para todos igual. O que non o estudia, sabe ben cales poden ser as consecuencias. O certificado de lingua galega dano nos institutos. Non costa nada achegarse alí a recollelo. éste é un problema de simple vagancia...

Tiñamos, ademáis, o problema de varios concellos governados polo PP que denunciaban que a consellería lles negara o dereito a brigada propia, a pesar de seren os que máis hectáreas forestais posuían no seu termo municipal. Lembráronse de recordalo cando menos falla facía, cando máis tiñan que pór os seus esforzos en prol do país. Ao remate saíu o pastel. Nun documento interno, o Partido Popular "recomendaba" aos seus alcaldes retrasar o máis posilble asinar o convenio... : "
(...) Polo tanto, se propón a seguinte estratexia, baseada na dilación
pero non na negativa:
1º) Baixo ningún concepto un Concello debe aprobar o
Convenio sen ter antes o seu texto íntegro; polo tanto, mentras
non o envien (xa lles foi reclamado por carta) non se debe facer
nada
2º)Ademáis (e isto é moi importante) a Comisión Executiva
da FEGAMP acordou o 12 de Xuño solicitar unha xuntanza con
Medio Rural para clarexar determiñados aspectos do Convenio;
esta reunión parece ser que se vai celebrar o día 27 de Xuño, e
ata entón, polo tanto, ningún concello debería tomar ningunha
decisión.
3ª) Non se poden, en ningún caso, admitir as presas e os
plazos a modo de ultimatum que está dando a Consellería; hai
que recordarlles que levan un mes de retarso nos trámites, e que un
Concello ten os seus procedementos e tamén está sometido ó
cumprimento dunha serie de fases antes de tomar calquer acordo.
4º)Por último, unha vez que se aprobe o Convenio no
Concello, haberá que ser “especialmente celosos” no
cumprimento da legalidade á hora de seleccionar ó persoal:.(...)."

Finalmente parece que arderon arredor de 80.000 Ha de terreo forestal. Moitos concellos situados arredor do eixo Atlántico Santiago-Pontevedra-Vigo perderon máis da metade do seu monte. Importantísimo, sen palabras, ademáis, que catro galegos morreran por culpa da traxedia.

Despois de todo, non sei como os políticos seguen a ter gañas de guerrear. Comisión de estudo ou de investigación? Touriño di que coa comisión de estudo chegarase a unha visión máis clara do ocorrido e poderemos pór as bases para que isto fique no recordo e non volva repetirse. Feijoo defende que a comisión de investigación ten que buscar responsabilidades e chegar a relevos nas consellerías se fose necesario. Quizais un híbrido estaría millor. Os galegos queremos saber que foi o que ocorreu, que non se volva a repetir, e se hai culpables, que haxa xustiza.

Mentres, a vida segue. En Galiza chove -furacán incluído- e témese -xa comezou a pasar- que as cinsas e o chan queimado corran polas pendentes pola corrente da auga e que cheguen ás rías e ao mar... Terrible -de novo- para a nosa riqueza mariña, os nosos mariscos, as nosas rías...

O que queremos todos os galegos e galegas queremos é que se nos mostren os culpables, os asasinos do noso monte, os que cheos de odio queimaron os nosos corazóns. Porque non vale que collan a tres vellos, un pipioliño ou un par de tolos. De verdade cren que todo isto foi obra desa xente?

Novo Estatut pra Catalunya

2006-06-20T02:34:00.000+02:00

O último domingo levouse a cabo o proceso de referéndum que a lei esixía para que o novo Estatut para Catalunya puidese chegar a bo porto. O novo documento precisaba dunha maioría de dous tercios pra poder continuar vivo, despois de todos os seus avatares. Ao remate esa cifra superouse e tres de cada catro cidadáns de Catalunya deron o seu apoio a nova norma da Comunidade Autónoma.

Nembargantes, compre sinalar que o dato da abstención superou lixeiramente o 50%. ¿Que facer con esa cifra, de máis da metade dos votantes? Cada un tentará de atribuilo ao que mellor lle conveña. Os do NON poden dicir que o cidadán abstencionista non estaba conforme con este proceso; e os do SI igualmente poderían falar de cidadaní conforme, porque non foron a rexeitar ao novo Estatut.

Gustaríame analizar as causas de esa alta abstención, mais sen esquencer que a maior parte de procesos desta índole sempre obteñen índices moi pobres de participación: Véxase o caso máis recente e coñecido que foi o proxecto dunha Constitución para Europa, onde a abstención case chegou a un 60% -algo máis que no caso catalán- e o NON case chegou a un quinto dos votos. O "Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa" saíu adiente no noso país. Debería non ser así? Ninguén coida iso...

Outro exemplo de alta abstención son as eleccións nos Estados Unidos de América. Nese país a abstención nun proceso electoral normal pode ser darredor do 50%... 50%! En España botaríamonos as mans á cabeza se ocorrese aquí -en España a abstención nunhas eleccións xerais non sobrepasa o 40%-. Alquén pon en dúbida a lexitimación do señor Bush -independentemente da súa maior ou menor simpatía deica el-? Non.

Daquela, se non se poñen en dúbida os caso recén esplicados, o catalán tampouco tería por que pórse. Que facemos coa alta abstención? Podería berrar sen vergonza que a mitade da poboación en Catalunya é de ideoloxía anarquista ou libertaria -se o referendum se repetise, de seguro que non subiría moito máis a participación-. Se non o son dende logo o disimulan moi ben. Ninguén como a CNT ou a FAI gastan tantos esforzos propagandísticos nunha frase de sobra coñecida: "NON VOTES".

Tamén podemos ter en conta o feito de que Esquerra Republicana de Catalunya promovera en certo xeito a abstención, ao non estar dacordo co documento final resultante de todos os parches que lle puxeron polo camiño, pero para evitar rexeitalo -por iso de que "menos da unha pedra", e que seguramente sexa mellor que o de até o de agora-.

Despois de lle restar os indecisos que continúan indecisos e non se decidiron a votar en branco, eu coido que xa nos atopamos na cifra de abstencionismo habitual. Se alguén se segue a preguntar que votarían estes cidadáns que non se siga "comendo o coco", seguramente non votarían nada e asi o deixaron claro.

Isto nos leva ao último caso, o de deixadez, ou irresponsabilidade cidadá, falla de compromiso coa democracia. Estes son os cidadáns, os individuos que nunca votan, nunca se interesan polos asuntos de Estado, prefiren non molestarse en coñecer as propostas dos políticos e -como moito, que xa é sinal de certo interese- acaban dicindo que "todos son iguais". Son os que se autodenominan, na súa maior parte, como APOLÍTICOS, en fano con orguio.

Pero a democracia é o que ten, é a liberdade. Liberdade de elixir entre os candidatos, a quen votar; pero tamén liberdade de elixir entre votar ou non votar. E o que pasa é que a abstención non se pode contabilizar de ningún xeito. Polo que -e xa voltando o principio- temos que os cidadáns de Catalunya aprobaron o seu novo Estatut.

Declaración de intencións

2006-06-20T01:41:00.000+02:00

Esta praza da rede nace coa intención de dar un punto de vista sobre o acontecer da Galiza, e todo o que teña especial conexión con ela, amén de falar e opinar da actualidade do resto de España, xa que todo é un conxunto vencellado. Os comentarios non se limitarán, como pode parecer, á escea política; senón que se atenderá a cuestións sociais, lingüísticas, económicas... dando unha especial cabida e tentando achegar a cultura e lingua galega ao lugar que cremos lle corresponde para diñificala.

O que O monstro da ría e que os seus escritos vallan -inda que sexa en pouco porcentaxe- para protexer, axudar, e fortalecer no xeito no que sexa posible a posición da Galiza, tentando que a súa lingua e cultura adquiran personalidade propia, se ceibe de complexos e mire cara un futuro prometedor ollando de fronte aos perigos que atope no camiño.

A ideoloxía de O monstro da ría! é definida como nacionalista galega, mais non independentista nin separatista, senón que busca un país, unha República de tipo federal, na que a asociación das diferentes partes integrantes de España non deixaría albiscar superioridade dunhas sobre doutras. É unha ideoloxía liberal, cos calores clásicos republicanos de igualdade, liberdade, responsabilidade social... acompañada dun compromiso co pobo, coa sociedade.

Así pois, O monstro da ría declárase aberto a todo tipo de intercambio de ideais, a favor da liberdade de pensamento i espresión, en contra da violencia, de calquera modalidade, e a favor das formas e da responsabilidade como única vía para acadar obxectivos maduros.

Sen máis, e agardando que a todos nos sirva para enriquecernos como individuos:
Saúde!